Om te beginnen Om te beginnen

“Hij is niet hier……(Marcus 16:1-7)”

Er is zo’n mooi en bekend Paaslied, wie kent het niet,
“daar juicht een toon daar klinkt een stem die galmt door gans Jeruzalem”
en verder in het lied klinkt dan: “nu jaagt de dood geen angst meer aan, want alles alles is voldaan”.
Als we de woorden uit Marcus dan horen, dat in de vroege ochtend die drie vrouwen op weg gaan om Jezus te balsemen, Maria van Magdala, Maria de moeder van Jakobus en Salome, dan komt er een heel ander beeld bij ons op. De zon is nog maar net op, misschien is het nog schemerig en koud, hoe moet het straks met de steen, het is meer een beeld van zorgen en verdwenen hoop.
En dat beeld wordt even later nog meer versterkt.
De steen is weggerold, het graf is leeg, de jongeman in het wit zegt nog: “ Wees niet bang”. Want de vrouwen waren erg geschrokken. Maar misschien hebben ze het wel niet eens meer gehoord.
Als aan hen wordt gezegd dat Jezus niet meer hier is, en dat ze Hem zullen zien in Galilea omdat Hij hen voor gaat, dan vluchten ze bij het graf weg.
Ze waren zo geschrokken dat ze niemand iets zeiden.
Een heel ander geluid dan dat prachtige Paaslied. Er is geen engelenkoor dat daar zingt; “nu jaagt de dood geen angst meer aan”. Het is juist stil.
Nee, en misschien komt ons dat ook wel bekend voor. De dood jaagt ons wel angst aan, maakt dat veel levens finaal anders lopen dan wij gedacht of gehoopt hadden. Ziekte maakt ons onzeker en het is een hele kunst om overeind te blijven temidden van tegenslag en beperkingen.
En zo eindigt het Marcus evangelie ook, met die woorden dat de vrouwen niemand iets zeiden.
Het is een raar eind vinden mensen wel, het is een open eind, het is gek dat het zo ophoudt; iedereen vindt er wel wat van. Er is later een ander eind geschreven aan dit evangelie zodat we er toch beter mee uit de voeten konden.
Toch doet het ook denken aan het leven zoals het is. Er mankeert altijd wel wat aan.
Het is niet perfekt hier op aarde, het loopt altijd anders en veel mensen krijgen veel verdriet te verwerken in hun leven. Zo is het leven. En dit evangelie van Marcus maakt dat heel duidelijk; er is altijd wel een lege plek. Maar Pasen kan ook betekenen dat wij durven en kunnen leven met die lege plekken, kunnen accepteren dat het nooit perfekt is, juist omdat ons aardse leven immers verbonden is met de Levende.
Ons verbonden zijn met God, met de opgestane Heer, maakt dat we het uit kunnen houden met alle onzekerheden en vragen die we hier op aarde tegenkomen. Maakt dat we oog hebben voor het goede en mooie om ons heen.
Ons geloof in de opgestane Heer geeft ons toekomst en houvast dat de liefde het uiteindelijk wint van de dood.
Dat we ons daar aan vast mogen houden,

Fijne en gezegende Paasdagen, ds. Renske Klunder-Douma.

terug