Om te beginnen Om te beginnen


Kijk! Leven breekt door

Christus is opgestaan. Jezus heeft de machten van de dood overwonnen en heeft alle macht in de hemel en op aarde gekregen. Halleluja. Het feest van de opstanding!
We zingen uit volle borst:
“Zou ik nog vrezen, nu Hij eeuwig leeft.
Die mij heeft genezen, die mij vrede geeft.
In Zijn goddelijk wezen, is Zijn glorie groot.
Niets heb ik te vrezen, in leven en in dood.
U zij de glorie, opgestane Heer,
U zij de victorie, nu en immer meer.”
Na de dienst gaan we, vanuit de warme gemeenschap, terug naar huis. We slaan de krant open, of swipen langs de nieuwsitems. Oorlog, haat en alle andere ellende trekken aan ons voorbij. Dan klinken ineens die woorden van Jezus aan het kruis: “Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten!” Is er wel Pasen?

De wereld van nu en het Paasfeest; het lijken soms twee verschillende werkelijkheden.  We zoeken naar wegen om beide werkelijkheden bij elkaar te brengen. Vaak hoor ik dat het alleen lukt wanneer we het dichtbij houden; ‘Ons eigen leven is veilig in Gods handen, God is liefde voor mij. Eenmaal mag ik bij Hem komen.’
Toch mogen we elkaar helpen om te zien waar het opstandingsleven nu al doorbreekt. Waar de hoop zichtbaar wordt. Waar God nieuwe dingen doet die we niet verwachten. Waar het leven zomaar binnenkomt als een muziekstuk en genade doordringt tot je ziel. In het niet te stuiten enthousiasme wanneer een dorpsgenoot een gouden plak haalt. In de warmte die je voelt als je ziet hoeveel vrijwilligers zich inzetten om de Rank zo mooi te vernieuwen. Momenten waarop je denkt: ‘Het kan toch…. er is toch hoop’.
Dit zijn tekenen van nieuw leven, hier en nu. Tegelijk mogen we de woorden van Paulus uit 1 Korintiërs 15;19 niet vergeten: “Als wij alleen voor dit leven op Christus hopen, zijn wij de beklagenswaardigste mensen die er zijn”. We moeten niet de illusie hebben dat de wereld beter wordt, maar mogen leven van de hoop, leven vanuit Gods belofte.

Bram van Beek schrijft: “We geloven in Christus en daarom geloven we de opstanding van de doden. Niet in een betere wereld in de toekomst. Er komt een definitief oordeel over de geschiedenis. Dat is niet een realisatie van een utopie, maar recht doen aan de mensen uit de geschiedenis. In dat oordeel krijgt iedereen de plaats die hen toekomt, volgens het oordeel van God. Het definitieve oordeel over de geschiedenis, over de mensen van de geschiedenis pakt anders uit dan de machten van deze geschiedenis willen bepalen. Doden worden levend gemaakt en de overwinnaars wacht de tweede dood.”

Marijke de Vries.

 
terug